Maxime en Rita

Rita

In de stemming

Beste mensen! Wat een gezelligheid. De kalkoen hangt op zijn kop leeg te bloeden, de veenbessen weken in het vet en de kinderen spelen braaf in de hoek. Hoewel. Peter liet mij weten via een mailtje - zo vaak ben ik ten slotte niet thuis - dat Agnita volkomen lazerus thuis was gekomen, na een nacht stappen met haar vriendinnen. Hoe te handelen, vroeg hij zich af. Nou, beste mensen! Dat lijkt me gesneden koek. Ik heb onmiddellijk mijn vader gebeld en binnen twee seconden stond hij op de stoep om Agnita weer wat tucht in te pompen. Ach, ach. Kleine meisjes groeien zo snel op tegenwoordig.

Verder heerst er een vredig sfeertje. Ik verheug me op de feestdagen. Sinds ik vijf ons ben afgevallen voel ik mij bijna een Somalisch prinses! Nou, figuurlijk gesproken he. Stel je voor.

Eerste kerstdag zal ik in een enige Mart Visser creatie (mits Peter mij wil dichtritsen van achter, hij is de laatste wat uit zijn hum, god mag weten wat er nou weer mis is) een kerstverhaal gaan voorlezen ergens in de achterhoek, terwijl vader thuis de oliebollen bruin bakt.

Is dat niet enig? Wat een gezelligheid!